Datowanie metodą węgla promieniotwórczego (węgiel-14) daje archeologom możliwość precyzyjnego określenia wieku dowolnego materiału, będącego niegdyś częścią żyjącego organizmu. Ta metoda nadaje się do datowania materiałów nie starszych niż 40 000 lat.

Węgiel-14 to radioaktywny izotop pierwiastka węgla stale tworzący się w najwyższych warstwach atmosfery. Węgiel jest przyswajany przez rośliny, a zwierzęta (w tym także człowiek) pobierają go od zjedzonych roślin. Kiedy roślina lub zwierze ginie, węgiel-14 nie jest już pobierany, a jego atomy nagromadzone w obumarłych tkankach powoli się rozpadają. Mierząc ilość izotopu promieniotwórczego, jaka pozostała, archeolog potrafi powiedzieć, ile czasu minęło od śmierci organizmu.

Przykład: