Mimo ogólnego postępu, który dokonał się na świecie w dziedzinie rolnictwa, nie udaje się zapewnić wszystkim mieszkańcom Ziemi w równym stopniu dostarczanego poziomu wyżywienia. Na odbytej jesienią 1996 roku w Rzymie kolejnej konferencji zorganizowanej przez Światową Organizację Wyżywienia i Rolnictwa (FAO), stwierdzono, że obecnie około 800 mln ludzi żyjących w państwach rozwijających się cierpi z powodu głodu, w tym 200 mln dzieci.

Głód nie jest zjawiskiem nowym w dziejach świata, ale obecnie trudniej jest niż w przeszłości uzasadnić jego istnienie sytuacją ekonomiczną świata i niedostatkiem żywności w skali globalnej. Z danych FAO wynika, że podjęte w walce z głodem działania przyniosły znaczne, lecz ograniczone rezultaty. Udało się mianowicie tak pobudzić rozwój gospodarczy w Azji Południowo-Wschodniej (w połowie lat 80-tych) i Południowej (pod koniec lat 80-tych), że uzyskano trwały przyrost żywności, wyprzedzający rozwój ludności, a w Ameryce Południowej i Środkowej zatrzymano spadek spożycia podstawowych artykułów spożywczych. Natomiast na Bliskim Wschodzie, a szczególnie w Afryce Subsaharyjskiej sytuacja nie została opanowana i tam liczba chronicznie niedożywionych nadal wzrasta.

Liczba chronicznie niedożywionych na świecie (w mln):

Jak widać z powyższej tabeli liczba chronicznie niedożywionych spada i już w 2010 roku może osiągnąć poziom poniżej 670 mln osób.



W strefie tej problemy niedożywienia mają najbardziej złożony charakter, gdyż dotyczą zarówno deficytu ilościowego żywności, jak również ogromnego niedoboru białka w codziennej diecie mieszkańców. W innych regionach głównym problemem pozostaje głód białkowy, wynikający z niewłaściwej struktury spożywczej pokarmu.

Zalecane dzienne normy żywienia dla różnych grup ludzi:

FAO zalicza do głodujących tę ludność, której dzienna dieta nie przekracza 2200 kalorii. Taki poziom wyżywienia dotyczy głównie mieszkańców Afryki Czarnej. W 14 krajach tego regionu, liczących prawie 189 mln ludności, dzienne spożycie nie przekracza 2000 kalorii, a w dalszych 16, zamieszkanych przez 333 mln wynosi od 2000 do 2300 kalorii. Poza Afryką najwięcej mieszkańców o tak niskim spożyciu ma Azja (Bangladesz, Afganistan, Wietnam, Filipiny i Nepal), a także Afryka Środkowa (Gwatemala, Dominikana i Nikaragua). Ale na kontynencie azjatyckim, w przeciwieństwie do Afryki sytuacja jest bardziej zróżnicowana, bowiem obok wymienionych krajów o chronicznym niedożywieniu są też inne, o wyższym poziomie spożycia. Chodzi głównie o dwa najludniejsze kraje, tj. Chiny, w których dzienna dieta wynosi 2600–2900 kalorii oraz Indie, gdzie zawiera ona 2300–2600 kalorii. W dość korzystnym położeniu znajduje się ludność Ameryki Południowej, gdzie w większości krajów dzienne spożycie przekracza 3000 kalorii. W skali całego globu bardzo dobrze (dzienne spożycie ponad 2900 kalorii) odżywia się prawie 1,6 mld, co stanowi 28% ludności świata. Na średnim poziomie (2300-2900 kalorii) żyje nieco ponad 3 mld osób, czyli prawie 53% ludności świata. Pozostała ludność (900 mln) to głodujący, lub żyjący poniżej ustalonej przez FAO granicy głodu.



Na podstawie badań FAO przeprowadzonych w latach 1990–92 nad sytuacją żywnościową 119 państw można stwierdzić, że w diecie większości mieszkańców kuli ziemskiej podstawowy udział mają produkty roślinne (głównie zboża i rośliny bulwiasto - korzenne). Pozostali – tzn.1065 mln osób odżywiają się przede wszystkim produktami mięsnymi i mlecznymi oraz owocami i warzywami. Dla prawie 2946 mln osób (51,6%) zamieszkujących 17 państw Azji podstawą dziennej diety jest ryż. Dla większości mieszkańców Ameryki południowej i Środkowej (łącznie 463 mln osób) głównym pożywieniem jest kukurydza. Również pszenica zajmuje ważne miejsce, stanowiąc podstawowy produkt spożywczy dla mieszkańców 30 krajów. Około 312 mln mieszkańców świata (5,4% ogółu) żywi się głównie uprawami korzeniowymi i bulwiastymi. Ludność ta zamieszkuje Afrykę Czarną. W najtrudniejszej sytuacji znajduje się Afryka, szczególnie na południe od Sahary. W 1985 roku liczba głodujących wynosiła tam około 185 mln osób w 1990 roku już 216 mln, a do roku 2000 może powiększyć się o 50%. Problem niedożywienia narasta od początku lat 60-tych, kiedy lokalna produkcja pokrywała 98% zapotrzebowania na żywność, ale wobec braku widocznego rozwoju zaczęła spadać i w 1978 roku pokrywała już tylko 78% potrzeb. Przyczyny tych zmian są wielorakie i wiążą się zarówno z klęskami suszy, jak również ze spadającą produktywnością ziemi, będącą konsekwencją naruszenia równowagi ekologicznej w wielu częściach Afryki (nadmierne wycinanie lasów, prowadzące nawet do pustynnienia). Afryka posiada obecnie 14 mln ha gruntów nawadnianych, co stanowi 30% ogólnej powierzchni wymagającej nawodnień. Niestety zasoby wody dostępnej dla ludności spadły w okresie ostatnich kilku 40 lat o 75%. Wobec Afryki i innych regionów o chronicznym niedożywieniu podejmowane są różne działania, które mają w rezultacie doprowadzić do podwojenia miejscowej produkcji żywności w ciągu najbliższych 30 lat. Jednak osiągnięcie tego celu będzie następować w coraz trudniejszych warunkach środowiskowych, wywołanych degradacją gleb, co uważane jest powszechnie za bardzo trudny do pokonania próg rozwoju ludzkości.