Odkąd Ziemia dostatecznie ostygła, jej powierzchnię przemierzają kontynenty. Wybuchy wulkanów i trzęsienia ziemi świadczą o tym, że wielkie płyty skorupy ziemskiej (płyty tektoniczne) zderzają się i ślizgają jedna po drugiej. Ich ruch jednak jest bardzo powolny i wynosi około kilku centymetrów rocznie. Skały te kryją w sobie ślady, z których można odczytać ich ruchy na przestrzeni setek, a nawet milionów lat. Najlepszą wskazówką są uwięzione w skałach ślady ziemskiego pola magnetycznego.

Magnetyzm Ziemi
Ziemskie pole magnetyczne powstaje w skutek ruchu gorącego płynnego metalu, znajdującego się we wnętrzu planety. Linie pola magnetycznego opasają glob wkoło, powodując odchylanie się igły kompasu ku północy.

Magnesy w skałach
Gorąca lawa, po wydostaniu się przez krater wulkanu na powierzchnię, powoli zastyga. Zawarte w niej kryształki żelaza zastygają i magnetyzują się. Zachowują się wtedy jak malutkie kompasy, których wskazówka, skierowana ku północy, zostaje "zamrożona" i pomimo dalszych ruchów skały nie zmienia swojego położenia. Gdy kontynent się przemieści, to wskazówka przestanie pokazywać północ. Mierząc różnicę pomiędzy "prawdziwą" północą, a tą wskazywaną przez kryształki żelaza jesteśmy w stanie ustalić, gdzie znajdowała się skała podczas powstawania. Po wykonaniu wielu takich pomiarów będzie można powiedzieć, gdzie dawniej znajdował się cały kontynent.

Badania wykazały, że mniej więcej co milion lat kierunek tego pola zmienia się na przeciwny. Po następnej takiej zmianie kompasy będą pokazywać więc południe, a nie północ.