Ognie Świętego Elma (znane też jako ognie św. Bartłomieja lub ognie Kastora i Polluksa) to słabe, przeważnie ciche wyładowania elektryczne w atmosferze ziemskiej. Mają one postać świecących wiązek pojawiających się na narożach i krawędziach przedmiotów, znajdujących się nad powierzchnią Ziemi (piorunochrony, skrzydła samolotów, maszty statków, a nawet na wyciągniętej ręce). Występują najczęściej, gdy pogoda wskazuje na rychłe przyjście burzy. Ogniom często towarzyszą odgłosy syczenia, świstu, czy nawet głośnego gwizdu.

Wyładowania te nie są widoczne za dnia, ale w nocy i podczas dużego zachmurzenia można je zobaczyć w postaci łuny, bądź świetlnych miotełek, które wytryskują z różnych miejsc.

Ognie nie są groźne, ale ich obecność świadczy o dużej różnicy potencjałów pomiędzy ziemią a chmurami. Dla obserwatora powinno być to ostrzeżeniem, że w każdej chwili w tym miejscu może uderzyć piorun.