Promieniowanie jest niczym innym niż wysyłaniem przez jakieś ciało strumienia cząstek lub fal (promieniowanie radiowe, mikrofalowe lub rentgenowskie). Samo wytwarzanie promieniowania nazywamy emisją. Każde promieniowanie możemy przyporządkować do jednego z trzech głównych typów promieniowania.

1) Promieniowanie alfa
Strumień dodatnio naładowanych jąder helu (czyli zlepionych ze sobą dwóch protonów i dwóch neutronów). Jądro atomu wyzbywa się dwóch protonów, a więc spada on w układzie okresowym o dwie pozycje (plutonu (94 protony) powstaje uran (92 protony)). Cząstki alfa są na ogół mało przenikliwe. W powietrzu rzadko dolatują dalej niż na milimetry od źródła promieniowania. Przed tymi, które mają małą energię, można się zabezpieczyć nawet kartką papieru.

2) Promieniowanie beta
Strumień szybko poruszających się elektronów. Jeden z neutronów jądra rozpada się, tworząc proton, elektron i neutrino. Jądro „awansuje” w układzie Mendelejewa o jedną kratkę (np. z uranu (92) powstaje neptun (93), a szybki elektron wyrzucany jest z jądra).

3) Promieniowanie gamma
Wysyłane jest przez jądra tych, spośród nietrwałych atomów, które w wyniku wcześniejszych przemian promieniotwórczych są obdarzone nadmiarem energii. Atomy niejako „rozładowują się” emitując promieniowanie. Promieniowanie gamma jest strumieniem fal elektromagnetycznych (a nie cząstek, jak alfa i beta). Jądro wysyłające ten rodzaj promieniowania nie zmienia swego położenia w układzie okresowym, – czyli np. uran wysyłający promienie gamma pozostaje uranem.

Promienie beta, jak i gamma są bardzo przenikliwe. Do ochrony przed nimi stosuje się grube osłony (np. z ołowiu).