Zewnętrzna, widoczna część ucha jest ukształtowana tak, by zbierała dźwięki i kierowała go przewodem słuchowym do błony bębenkowej. Dźwięk wprawia ową błonę w wibracje. Za nią znajdują się trzy kostki - młoteczek, kowadełko i strzemiączko (nazwy są przypisane do kostek ze względu na kształt). Wibracje błony wprawiają kosteczki w drgania, które przekazywane są dalej do ślimaka. Ślimak jest zwiniętą rurką, wypełnioną płynem. Niskie dźwięki wywołują wibracje zewnętrznej części ślimaka, a wysokie - wewnętrznej. Wibracje te odbierane są przez włókna nerwowe połączone z mózgiem. Mózg potrafi rozróżnić, gdzie powstały drgania, a tym samym rozpoznaje dźwięki.

Równowaga
Uszy odpowiadają również za utrzymywanie równowagi. W uchu znajdują się trzy półkoliste kanaliki zawierające płyn, który porusza się podczas wykonywania ruchów (jak woda w misce). Przemieszczanie się płynu sprawia, że do mózgu wysyłane są sygnały, które pomagają nam korygować ruchy ciała i zachować równowagę.

O dźwiękach

• Uszy potrafią znieść bardzo głośne dźwięki, ale jeśli będzie on za głośny to uszkodzi ślimaka.
• Człowiek na starość ma problemy z odbieraniem cichych dźwięków.
• Choć słyszymy zarówno dźwięki wysokie i niskie, to wiele zwierząt (np. nietoperze) potrafią rejestrować dźwięki o znacznie wyższej częstotliwości niż ludzie.