Nasze oczy przypominają swoją budową aparat fotograficzny. W każdym oku znajduje się źrenica, która jest odpowiednikiem przesłony obiektywu, wpuszczającym światło do wnętrza oka. Gdy jest ciemno, źrenice rozszerzają się, by wpuścić jak najwięcej światła. Wielkość źrenicy kontrolowana jest przez otaczającą ją tęczówkę (kolorową część oka). Gdy światło przechodzi przez źrenicę, trafia na soczewkę. Soczewka załamuje światło tak, że pada ono na miejsce z tyłu oka - siatkówkę. Siatkówka przypomina kolorowy film w aparacie, gdyż to właśnie tam powstaje obraz (obraz ten jest odwrócony). Za pośrednictwem nerwu wzrokowego trafia on do mózgu, który przetwarza go tak, że nie widzimy "do góry nogami".

Patrzenie przez okulary
Aparat fotograficzny nastawia ostrość wysuwając lub cofając soczewkę. W ludzkim oku ten sam mechanizm polega na wydłużaniu, bądź skracaniu soczewki. U niektórych osób soczewki nie działają tak, jak powinny. Osobom tym są potrzebne okulary lub szkła kontaktowe. Są one dodatkową soczewką załamująca światło i jednocześnie korygującą wadę wzroku. Osoby krótkowzroczne nie widzą dobrze odległych przedmiotów, ponieważ ogniskują obraz przed siatkówką. Potrzebują one soczewek wklęsłych. Osoby dalekowzroczne potrzebują soczewek wypukłych, gdyż ogniskują obraz za siatkówką.

Ślepa plamka - miejsce, w którym nerw wzrokowy łączy się z siatkówką. Nie ma tam komórek światłoczułych.

Rogówka - przezroczysta ochronna warstwa oka.