Z czego składa się pot?
Pot jest wydzieliną gruczołów potowych, która w 99% składa się z wody. Pozostały procent to tłuszcz, sól, mocznik, węglowodany, ale także związki mineralne takie jak żelazo, potas, wapń, czy magnez. Jego skład jest raczej nieprzyjemny i zależy m.in. od tego co jemy, warunków klimatycznych i czynników hormonalnych.

Głównym celem pocenia się jest regulacja temperatury ciała (ochłodzenie go). Gdyby nie pot, to podczas silnego wysiłku nasze ciało przegrzałoby się jak silnik samochodu z zepsutą chłodnicą.

Co ciekawe - zwierzęta, które nie pocą się (np. psy) muszą znaleźć inny sposób na ochłodę swojego ciała (psy odparowują ślinę z języka, gdy dyszą).

Brak zewnętrznych uszu, jak i nieobecność bębenków usznych każą sądzić, że węże nie słyszą docierających do nich dźwięków. Nic bardziej mylnego. Badania naukowców dowodzą, że węże słyszą. Co ciekawe - narządem słuchowym tych gadów jest ich szczęka. To za jej pomocą wąż odbiera drgania ze środowiska (analogicznie do bębenków u ssaków). Dalej wszystko działa podobnie jak u ludzi. Drgania ze szczęki przechodzą do ślimaka ucha wewnętrznego, gdzie obecne tam komórki nerwowe przekazują odpowiednie sygnały do mózgu.

Każdy początkujący biolog powinien zdawać sobie sprawę z tego, że znaczna większość zwierząt widzi świat zupełnie inaczej niż ludzie. Sposób postrzegania świata muchy, węża, czy człowieka różnią się diametralnie.

Troszkę teorii:
Błona wewnętrzna gałki ocznej, siatkówka, jest odbiornikiem wrażeń świetlnych. Posiada ona dwa rodzaje receptorów: pręciki i czopki. Pręciki są zdolne do rejestrowania światła nawet o niskim natężeniu, czopki są odpowiedzialne za rozróżnianie kolorów.

A teraz praktyka:
Zwierzęta prowadzące dzienny tryb życia mają więcej czopków (u człowieka siatkówka zawiera 7 milionów czopków i 125 milionów pręcików). Dla naczelnych prowadzących nocny tryb życia mniejsze znaczenie ma widzenie barwne, dlatego siatkówka zawiera prawie wyłącznie pręciki (u lemury na tysiąc pręcików przypada jeden czopek). Nocne i aktywnych o zmierzchu ssaki mają tzw. odblask oczu, kiedy pada na nie jasne światło (np. kot). Odblask jest spowodowany obecnością ziarnistej błony odblaskowej znajdującej się za siatkówką. Wzmacnia ona wpadające do oka światło przechodzące przez siatkówkę i poprawne widzenie nocne.

Narząd wzroku sępa powiększa obraz nawet 2,5 raza, nie pogarszając rozdzielczości. Dzieje się tak dlatego, że w centralnej części oka znajduje się więcej fotoreceptorow niż na brzegach.

Każde z oczu muchy jest pęczkiem 4 tysięcy małych oczek tzw. fasetek. Każde z nich ma rogówkę, soczewkę i grupę komórek fotorecepcyjnych (odpowiednik naszej siatkówki). Każda fasetka rejestruje wycinek otoczenia. W efekcie zwierzę widzi mozaikę drobnych punktów. Widok jest rodzajem kolażu, połączeniem obrazów zebranych z poszczególnych fasetek.

W policzkach grzechotnika znajdują się "oczy" termiczne. Gad ten jest w stanie wyczuć różnicę temperatur nawet rzędu dwóch tysięcznych stopni Celsjusza z odległości 40 centymetrów.

W poniższym poście zostanie przedstawione zestawienie zwierzęcych ekstremów. Zostały one pogrupowane na poszczególne "naj". W tabelach przedstawiających daną cechę zwierzęta zostały pogrupowane według gromad i opisane. Zapraszam do zapoznania się z poniższymi tabelami, szczególnie że odpowiedzi na te pytania mogą czasem szczerze zadziwić.

Największe zwierzęta wśród swoich gromad:

 Najcięższe zwierzęta:

Najmniejsze zwierzęta:

Najszybsze zwierzęta: